زيباي سخت

خانه تازه

zibaiesakht — Sun, 25 May 2008 08:54:19 GMT

حالا یکی دو سالی از روزی که اینجا را ترک کرده ام می گذرد. چند روزی است که یک خانه جدید گرفته ام. برای دوستانی که می خواهند سری به من بزنند ، نشانی اش این است:

www.bigharari.com/persian

تشریف بیاورید. خوشحال می شوم....

دیگر تمام شد. باید برای روزنامه تسلیتی بفرستم

zibaiesakht — Sun, 06 Aug 2006 20:01:18 GMT

آدميزاد جانور عجيبي‌ست. هرچيز را كه منع كنند بيشتر مي‌خواهد. چه مي‌شود كرد ؟ پدر ِ همان پسر است كه روضه‌ي رضوان را به دو گندم فروخت.

به خاطر خيلي چيزها ديگر نمي‌توانم اينجا بنويسم.

اينهمه سال كه وبلاگ داشتم هرگز اينقدر به نوشتن حريص نبوده‌ام كه حالا هستم. انگار كلمات نوك انگشتانم گير كرده‌اند و به خدا قسم كه تكان‌خوردنشان را حس مي‌كنم. مثل زني كه با سرانگشت‌هاي نازكش مسير جنبش كيف‌آور جنيني را دنبال مي‌كند.

زندگي مرا اين كلمات به هم ريخته‌اند. افسون كتاب و كلمه‌ ،‌ هميشه براي من از همه چيز بيشتر بوده است. خيلي خيلي خيلي بيشتر از جذبه‌ي قدرت ، پول و حتي جاذبه‌ي مقاومت‌ناپذير زن.

پس اگر باز روزي لابلاي صفحات وب ، جمله‌اي به چشمتان آشنا آمد ، درنگ كنيد. شايد دوباره همديگر را پيدا كرديم. سپاسگذارم به خاطر همه چیز و خدانگهدار.

ارادتمند

حامد رئيس يزدي

others

zibaiesakht — Fri, 28 Jul 2006 09:20:18 GMT

امروز جمعه بود و خيلي دلم مي‌خواست كه با يكي از دوستانم بزنيم از شهر بيرون. اما هيچكس را پيدا نكردم. تازه متوجه شدم كه ديگر هيچكدام از دوستانم مجرد نيستند. مهدي و مجيد و علي و رضا و مسعود و ناصر و حسين و... حالا ديگر همه مزدوجند. ( به دوتايي‌هاي دريدا پيوسته‌اند)

يك جورهايي غم‌انگيزست. معناي ديگرش اين است كه حالا آنها اولويت ديگري در زندگي‌شان دارند. يعني اين كه اگر آن ديگري نباشد يا اجازه بدهد يا ... آن وقت مي‌آيند سر وقت من.

نمي‌دانم. اما به نظرم يك جورهايي موقعيت‌مان نابرابر است و سر من كلاه مي‌رود. يعني اين كه هر وقت آنها بخواهند نه هر وقت كه من بخواهم.

حالا بايد چه واكنشي نشان بدهم ؟

zibaiesakht — Tue, 25 Jul 2006 21:33:18 GMT

آي بانو مريم مينو الاهه نسرين ياسمن بطول پري آمنه اعظم سهيلا ساحل مهتاب مرضيه شهناز شيرين

از همه‌ي شعرهاي عاشقانه‌اي كه برايتان گفته‌ام

پشيمانم.

آرزوی زمین

zibaiesakht — Sun, 23 Jul 2006 21:51:18 GMT

اعراب مثلي دارند كه مي‌گويد : « كيس المني لايفرغ » با اين برگردان كه : انبان آرزوها خالي نمي‌شود.

راستي را كه اگر آرزو نبود اين همه آدم با كدام انرژي به جلو مي‌رفتند ؟ اينهمه ساختن و رفتن و آمدن همه به خاطر آرزوست. براي حيوانات هم هست لابد. و براي گياهان. نهال كوچك سرو ، آرزوي بالايي بلند و سري افراخته دارد و به همين خواسته از آب و خاك و نور ، كيميايي مي‌سازد و قد مي‌كشد.

اما براي ديگران چطور ؟ مثلا دريا يا كوه‌ها ؟ . يا مثلا همين كره‌ي زمين خودمان ؟.

راستي آرزوي اين سيب گرد بزرگ در اين مدار مكرر چه مي‌تواند باشد ؟ گريز از مركز ؟ يا وصال خورشيد ؟

zibaiesakht — Thu, 20 Jul 2006 07:00:21 GMT

اي دل ديگه بال و پر نداري

داري پير مي‌شي و خبر نداري

ديگه عاشق شدن نازكشيدن فايده نداره نداره ...

جشنواره داستان كوتاه

zibaiesakht — Fri, 14 Jul 2006 23:08:18 GMT

قابل توجه دوستان نويسنده :

چهارمين جشنواره ملي داستان كوتاه درود در تاريخ 25 و 26 مرداد در شهر درود با شعار: ادبيات براي زندگي برگزار مي‌شود.

اين جشنواره شامل دو بخش آزاد و ويژه است كه بخش ويژه آن هم زلزله و زندگي نام گرفته است.

ضمنا : هر نويسنده در هر بخش مي تواند با دو داستان شركت كند.

سه نسخه از هر داستان بايد براي دبيرخانه جشنواره ارسال شود.

آخرين مهلت ارسال اثار: 10 مرداد

نشاني : استان لرستان - شهر درود- بلوار شصت متري – جنب هلال احمر – فرهنگسراي ارشاد - دبيرخانه چهارمين جشنواره ملي داستان كوتاه

پي‌نوشت: من هم در اين مراسم حضور خواهم داشت. دوستاني كه اطلاعات بيشتري مي‌خواهند يا علاقمند به حضور در اين مراسم هستند ، همينجا كامنت بگذارند. شهر درود خيلي زيباست و خيال مي‌كنم تجربه خوبي باشد. فقط همه چيز را نگذاريد براي روزهاي آخر. لطفا !

zibaiesakht — Fri, 14 Jul 2006 15:08:18 GMT

گرچه ناآگاه خنجر مي‌زنند

دوستان هم گاه خنجر مي‌زنند

گاه بهر مال اشباه‌الرجال

گاه بهر جاه خنجر مي‌زنند

بانوان دل‌نازک و بي‌طاقتند

با کمی اکراه خنجر مي‌زنند

پيروان حکمت خيرالامور

در ميان راه خنجر مي‌زنند

مومنان آئينه‌ی يکديگرند

ليک اما...آه...خنجر مي‌زنند

عارفان هم گاه‌گاه از پشت سر

في‌سبيل الله خنجر مي‌زنند

مرحوم « حسن حسينی »

خیلی راه آمده ام

zibaiesakht — Tue, 11 Jul 2006 23:11:21 GMT

ساعت چهار و نيم صبح است. منشأت قائم مقام را مي‌خوانم. عجيب و غريب است اين مرد و نوشته‌هايش تا اين وقت شب مرا بيدار نگه داشته.

در نامه‌ي هجدهمش اينطور نوشته كه :

جوانمردا ، مرا يقين شده است در سلوك كه اصول ِ همه‌ي مذاهب راست بوده است‌ ، و در روزگار دراز ، روَات ( روايت كنندگان ) آن را تحريف كرده‌اند. و ماآفت الاخبار الا رواتها

سخن درشتي است و براي ذهن جوان من ناخوشايند. يعني مي‌شود باور كرد؟ يعني من مي‌توانم رابطه‌ام را با مذهب مثل يكي از صحابه‌ي پيامبر تنظيم كنم. سخت است. مي‌دانم اما به هر حال بايد كاري كرد. نمي‌توان نسبت به آن بي‌تفاوت بود. اين همه آموزه در طول اين سالها بر ذهن من سنگيني مي‌كنند. معلوم است كه به سادگي نمي‌شود اين همه چيز را كه به من ياد داده‌اند كنار گذاشت و به مسير ديگري رفت. اين را خوب مي‌دانم. خيال نمي‌كنم بشود بدون يك مسلك آسماني زندگي كرد...

از دفتر خاطرات من به تاريخ تير ماه سال 1377 خورشيدي

چقدر در اين چند سال عوض شده‌ام. چقدر. براي خودم هم عجيب است. چطور اين همه ساده‌انديش بوده‌ام؟ حالا كه نگاه مي‌كنم مي‌بينم راه سختي را آمده‌ام. از منتهي اليه تاريك سنت تا اينجايي كه حالا نمي‌دانم كجاست اما هر چه كه هست از دالان باريك سنت روشن‌تر است. خيلي راه آمده‌ام. از سر حد عدم تا اقليم وجود. اين همه راه آمده‌ايم.

zibaiesakht — Sat, 08 Jul 2006 21:58:34 GMT

هر بار يادم مي‌افتد كه خودم اين عكس را گرفته‌ام كيف مي‌كنم.

يكي از جزاير چهارگانه‌ي استانبول است. پاي پياده تمام جزيره را دور زدم. سه ساعت.

گر ما مي و معشوقه گزيديم چه باك آخر نه كه عاقبت همين خواهد بود ؟!