به عقيدهي من بخش اعظم زيستشناسي اين قرن در واقع دربارهي اطلاعات بوده است. ژنتيك دربارهي آن است كه اطلاعات چگونه ذخيره شده و بين نسلها منتقل ميشود. زيستشناسي تكويني و زيستشناسي مولكولي به آن ميپردازند كه اين اطلاعات چگونه در ساخت يك جاندار به كار ميروند. و نظريهي تكامل دربارهي آن است كه اين اطلاعات در مرحلهي نخست چگونه به آنجا رسيدهاند.
مرحلهي حياتي در پيدايش جامعهي انساني پيدايش زبان است و اين راهي نو براي انتقال اطلاعات بين نسلها و كسب و ذخيرهي اطلاعات است.
ما ديگر ناچار نيستيم تمام اطلاعات را در ژنهايمان انبار كنيم. بلكه بخش قابل توجهي از آن را در كتابها و كتابخانهها و اسطورهها و قصهها ذخيره ميكنيم و به طور دهان به دهان يا از طريق نوشتار با اهم ارتباط برقرار ميكنيم. اما جانوران اين كار را نميكنند و تفاوت اصلي همين است.
از كتاب: منشاءهاي حيات
نوشته: جان مينارد اسميت و ائورس ژاسماري
1998 – دانشگاه آكسفورد
